Nieuws

Yes we can!

Publicatiedatum: 09-01-2009

De afgelopen maanden zijn zeer spannend geweest, om dat Africa in the Picture in eerste instantie niet opgenomen was in het Kunstenplan 2009-2012. Maar op 18 december besliste de Gemeenteraad echter POSITIEF! Africa in the Picture kan nu weer echt beginnen met de voorbereidingen voor de volgende editie, 2 t/m 12 september 2009! ... lees verder

Vogue

Publicatiedatum: 18-12-2008

Stonden we zomaar in de Italiaanse Vogue! ... lees verder

Africa out of the Picture?

Publicatiedatum: 21-10-2008

-begin ingezonden brief-

‘Extra geld voor kunst’, kopte het Parool gisteren. Helaas niet voor Afrikaanse kunst. De gemeentelijke subsidie voor het Africa in the Picture filmfestival stopt per 2009 als het aan wethouder Carolien Gehrels ligt.... lees verder

Onverschilligheid?!

Publicatiedatum: 13-10-2008

Africa in the Picture is nu (nog) niet opgenomen in het Kunstenplan 2009 - 2012. Zonder deze ondersteuning kan het filmfestival misschien niet voortbestaan. Daarom heeft Heidi Lobato vandaag, 13 oktober, gestreden voor de gemeenteraad om toch steun te krijgen.

Lees hier Heidi's inspirerende speech.

... lees verder

Houdt Africa in the picture! - Vamba Sherif

Publicatiedatum: 03-10-2008

De Amsterdamse Raad voor de Kunst heeft wethouder Gehrels geadviseerd om het jaarlijkse Africa in the Picture filmfestival niet langer te steunen. Die dreiging duidt op onverschilligheid, vindt Vamba Sherif.... lees verder

Houdt Africa in the picture! - Vamba Sherif

De Amsterdamse Raad voor de Kunst heeft wethouder Gehrels geadviseerd om het jaarlijkse Africa in the Picture filmfestival niet langer te steunen. Die dreiging duidt op onverschilligheid, vindt Vamba Sherif.

Vamba's betoog verschijnt in het najaarsnummer van ZAM, wat op 18 september in de winkels zal liggen.

Vamba Sherif:

De eerste keer dat ik kennis maakte met het festival Africa in the Picture was acht jaar geleden. Het was liefde op het eerste gezicht. Of anders gezegd een weerzien van twee geliefden. Eindelijk kon ik via de talloze films die op het festival getoond werden mijn honger naar Afrikaanse film en cultuur grotendeels verzadigen. De honger had met de jaren manische proporties aangenomen: hoe meer ik probeerde hier te aarden en mij de taal eigen te maken, hoe sterker en overweldigender mijn honger naar mijn wortels werd. Iedere migrant kent dit gevoel: de poging om een balans te vinden tussen twee werelden, de ene dichterbij, sterk aanwezig en vaak dominant, de ander ver weg maar niettemin van zo’n grote invloed op de migrant, dat het zijn leven blijft bepalen. Al in mijn beginjaren in Nederland had ik een middel nodig om mijn Afrika dichterbij te brengen, zonder het gevoel te hebben dat ik daardoor van Nederland vervreemd zou raken. Ik zocht troost in Afrikaanse romans, maar velen van deze boeken waren voor mij al bekend, ze waren als mijn achtertuin waarin ik iedere plant, bloem of elk onkruid kende. Ze vormden geen uitdaging meer. De andere mogelijkheid was om Afrikaanse films te gaan zoeken.

In films kon ik Afrika beleven op een sterkere en meer bijzondere manier dan in boeken: ik kon de beelden zien, de mensen, de verhalen, de muziek – alle kunstvormen in één medium verstopt. Maar het aanbod in Nederland was gering, het was bijna onmogelijk om films als Yaaba, Tilali en vele anderen in videotheken te vinden. Er waren wel films gemaakt door Westerlingen over Afrika. Films die geen recht deden aan Afrika maar slechts het beeld bevestigde dat het Westen van Afrika had: een exotisch continent dat voornamelijk als decor diende – en haar bewoners als figuranten. Mijn zoektocht werd bijna een teleurstelling totdat ik over het festival Africa in the Picture hoorde. Het was alsof een droom verwezenlijkt werd. Ik kon eindelijk Afrika ruiken en voelen in de vorm van de personages die op het grote scherm verschenen. De beelden waren rauw en hard, maar ook teder en altijd realistisch – dit was het Afrika dat ik kende. Sindsdien ga ik ieder jaar naar het festival, en ben ik niet alleen een vaste bezoeker geworden, maar ook een recensent van sommigen van de films. Ik ben daardoor betrokken geraakt bij het festival, een lid geworden van de familie dat zich ieder jaar weer met spanning op de familiereünie verheugt.

Behalve deze persoonlijke redenen die ik genoemd heb, vind ik dat het festival ook een manier is waarop Afrikaanse filmmakers in aanraking kunnen komen met het Westerse publiek. De drang naar erkenning is sterk bij deze filmmakers. Sommigen hebben in het Westen gestudeerd en zijn voor het maken van hun films afhankelijk van het geld uit Westen – geld dat vaak moeilijk verkrijgbaar is. Ze willen naam maken, prijzen winnen en ervaren het publiek dat jaarlijks naar Amsterdam en andere steden komt om hun films te zien als waardevol en enthousiast. Het festival trekt niet alleen Afrikanen in de diaspora – en ik bedoel hiermee niet alleen Afrikanen in het Westen, maar ook Surinamers, Antilianen en alle zwarten uit het Caribische gebieden – evenals blanken, Aziaten en anderen. Het festival is een ontmoetingsplek van mensen met verschillende achtergronden, een gelegenheid bij uitstek voor iedereen die zich bij de wereld betrokken voelt. Vaak ontbreekt er in het leven van velen wat het festival jaarlijks biedt: de intense vreugde bij het zien of beleven van aspecten van een andere cultuur. Het is ook een manier om vrienden opnieuw te ontmoeten, of om nieuwe vrienden te maken, maar bovenal slaat het festival een brug tussen twee werelden. Het idee dat zoiets zou ophouden te bestaan klinkt niet alleen schokkend in de oren, maar bevestigt nogmaals de gedachte dat alles wat Afrikaans is weinig of geen aandacht verdient. Hier is cultuur, hier is feest, hier is een festival waarop Afrikanen trots kunnen zijn, hier is een evenement dat al de grootste in zijn soort in heel Europa is en nu dreigt dat op te houden te bestaan. De dreiging duidt op onverschilligheid aan onze kant; en als we niks doen, als we de steun niet geven die het festival nodig heeft dan zij we geen goede voorbeelden voor een samenleving waarin dromen verwezenlijkt kunnen worden, een samenleving waarin we hoop kunnen hebben. Het festival verdient zo’n lot niet, we moeten laten zien dat Afrika telt en dat deze kunstvorm een manier is om de wereld bij elkaar te brengen. Meer vraagt het festival niet.

Vamba Sherif (Liberia, 1973) is schrijver. Hij groeide op in het Midden-Oosten en woont sinds 1993 in Nederland. Hij debuteerde met Het land van de vaders. Daarna verscheen van zijn hand Het koninkrijk ban Sebah.
(c) ZAM Africa Magazine, september 2008




Publicatiedatum: 03-10-2008