De suikerstaaf

samira el kandoussi

Voor de Marokkaanse journaliste Samira el Kandoussi [27] is traditie eigenlijk te omvatten in de vorm van één persoon: haar moeder. “Mijn moeder kan zulke mooie verhalen vertellen. Achter elke handeling die zij verricht, zit een verhaal.” Als voorbeeld van een traditie met verhaal noemt el Kandoussi de suikerstaaf. De lang-werpige brok suiker, verpakt in paars of rood papier, lijkt opvallend veel op een grote kaars. “De suikerstaaf doet mij denken aan alles wat Marokkaans is. Het is op en top tradi-tioneel.” De suikerstaaf wordt op elke denkbare gelegenheid als cadeau gegeven. Vooral op Marokkaanse bruiloften wordt het bruidje overladen met de staven. “Het is iets feestelijks, maar je kan hem ook meenemen naar een begrafenis. Suiker staat voor zoet, reinheid, mooie woorden, iets liefs en de islam”, somt el Kandoussi op. “Marokkanen doen veel suiker in hun thee, dus een dergelijk cadeau komt altijd goed van pas.” Behalve de traditionele betekenis, heeft de suikerstaaf nog een andere speciale betekenis voor Samira. Ze vertelt: “Toen mijn moeder nog jong was, ging zij weleens naar een bruiloft. Zij kwam uit een arme familie en ze leende daarom kleding en sieraden van haar buurvrouw of oudere zus. Alleen make-up had zij niet. Als oplossing maakte mijn moeder het rode of paarse papiertje van de suiker nat met speeksel. De kleurstof smeerde ze als rouge op haar wangen.” Volgens de columniste zal de traditie van het geven van suikerstaven voor altijd bestaan: “Het gebruik bestaat al eeuwen. De traditie is te mooi om weg te gooien.” Daarom staat er een suikerstaaf op haar kast, naar haar moeders voorbeeld. “Bij Marokkaanse vrouwen prijkten vroeger al hun suikerstaven op de kast. Hoe meer suiker, hoe beter. De suikerstaaf is een kostbare schat!”