Niet eens een speld

Amma Asante

“Voor mij hoefde deze traditie niet, maar uit respect voor mijn ouders heb ik het gedaan”, begint gemeenteraadslid Amma Asante [34]. “Een huwelijk is in de Ghanese traditie eigenlijk een verbintenis tussen twee families en niet per se iets tussen man en vrouw”, legt Asante lachend uit. “En daar hoort helaas ook een bruidsschat bij.” Deze is in de meeste culturen bedoeld om de vrouw, na het overlijden of het scheiden van haar man, niet in financiële onzekerheid achter te laten. Asante leerde dit eeuwenoude gebruik kennen toen zij zelf in het huwelijksbootje stapte. “Ik wist niet wat ik hoorde! Waarom was er in mijn geval een bruidsschat nodig? Ik was financieel toch onafhankelijk van mijn man?” Om haar ouders tegemoet te komen heeft zij tijdens het hele huwelijksproces de traditie van haar Ghanese voorouders gevolgd. “Mijn man moest eerst aankloppen bij de voordeur van mijn ouderlijk huis. Vervolgens vroeg hij mijn vader om mijn hand. Het bizarre hieraan was dat iedereen in mijn familie mijn vriend al kende, maar we moesten op dat moment net doen alsof hij voor het eerst met ons kennismaakte. Na de ‘kennismaking’ werd er onderhandeld over de bruidsschat. Zo’n bruidsschat bestaat uit: doeken, drank, een geldbedrag en een verlovingsring. Ik vond mezelf toch wel wat meer waard,” zegt Asante. Elk voorwerp heeft een symbolische betekenis: de doeken zijn bijvoorbeeld bedoeld om kleding van te maken. “Het leukste dat ik van mijn man kreeg was een simpele speld. Ghanese vrouwen zijn meestal niet tevreden met de hoogte van hun bruidsschat. Ze roepen al gauw: ‘Ik heb niets gekregen, niet eens een speld!’. De familie van mijn man had er voor de zekerheid een speld bijgedaan, zodat ik dat in ieder geval niet kon zeggen!”